Lucille keek naar de trap, daarna weer naar Serena.

“Hij is niet alleen.”

De woorden vielen zwaar.

Serena wilde lachen. Het idee was absurd. Brandon zou dat nooit doen. Niet hij. Niet hun huwelijk.

“Lucille, je vergist je,” zei ze zacht, bijna beschermend.

Lucille’s ogen vulden zich met tranen.

“Mevrouw… als u de waarheid met eigen ogen wilt zien… trek dan mijn uniform aan. Laat hem niet weten dat u thuis bent.”

Serena staarde haar aan.

“Waarom zou ik dat doen?”

“Omdat hij anders alles zal ontkennen. En u laten twijfelen aan uzelf.”

Die zin bleef hangen.

Twijfelen aan uzelf.

Serena kende Brandon. Zijn kalme stem. Zijn overtuigende blik. Zijn vermogen om elk verhaal te draaien.

Langzaam, met bonzend hart, nam Serena het uniform aan.

In de kleine personeelskamer wisselde ze haar elegante kleding voor de eenvoudige zwarte jurk en witte schort. Haar handen voelden vreemd in de dunne stof. Haar spiegelbeeld leek plotseling kleiner. Onzichtbaarder.

Lucille leidde haar via de achtertrap naar boven.

Elke stap voelde als een breuk in haar borst.

Boven klonk gelach.

Vrouwelijk gelach.

Serena’s adem stokte.

De slaapkamerdeur stond half open.

Ze hoorde Brandon’s stem.

Zacht. Vertrouwd. Intiem.

“Je ziet er prachtig uit in haar jurk,” zei hij.

Serena’s vingers klemden zich om het dienblad dat Lucille haar had gegeven als dekmantel.

Door de kier zag ze het.

Kayla zat op haar bed. In Serena’s zijden ochtendjas. Haar parfum hing in de lucht. Brandon stond dicht bij haar, zijn hand rustend op Kayla’s heup.

“Dit huis is van jou,” hoorde Serena hem opnieuw zeggen.

Haar wereld kantelde.

Lees verder op de volgende pagina