Skip to content 
Niet luid.
Niet dramatisch.
Maar diep.
Alsof iets in haar borstkas langzaam brak.
Lucille keek haar aan, wanhopig.
Serena voelde geen schreeuw.
Geen tranen.
Alleen een koude helderheid.
Ze klopte zacht op de deur.
Brandon draaide zich geïrriteerd om.
“Wat is het?” vroeg hij scherp, zonder goed te kijken.
Serena hield haar hoofd licht gebogen.
“Ik kom thee brengen, meneer.”
Hij zuchtte. “Zet het neer en ga.”
Kayla lachte. “Ze kijken altijd zo angstig, vind je niet?”
Serena stapte naar binnen.
Ze zette het dienblad neer.
Haar handen trilden niet.
Ze keek Brandon recht aan.
En toen trok ze langzaam het kapje van het dienstmeisjesuniform af.
De stilte was oorverdovend.
Brandons gezicht verloor alle kleur.
“Serena—”
Kayla sprong overeind.
Serena zei niets.
Ze keek rond in haar eigen slaapkamer. Haar kledingkast half open. Haar sieradenkistje aangeraakt. Haar wereld misbruikt.
“Hoe lang?” vroeg ze uiteindelijk.