Haar stem was kalm.
Dat maakte het erger.
Brandon opende zijn mond. Sloot hem weer.
“Het is niet wat je denkt,” begon hij.
Kayla keek tussen hen in. “Jij zei dat jullie praktisch gescheiden waren.”
Serena’s blik verschoof naar haar.
“Ben jij dat verteld?”
Kayla knikte, onzeker nu.
“Hij zei dat jullie alleen voor de buitenwereld samen waren.”
Serena lachte zacht.
Een gebroken, ongelovige lach.
“Voor de buitenwereld hield hij mijn hand vast,” zei ze. “Voor de buitenwereld kuste hij mijn voorhoofd.”
Ze keek Brandon aan.
“En achter gesloten deuren bracht je haar in mijn bed.”
Hij kwam dichterbij. “Serena, luister—”
Ze stak haar hand op.
“Raak me niet aan.”
De autoriteit in haar stem deed hem stoppen.
Kayla pakte haar tas. Haar zelfvertrouwen was verdwenen.
“Hij zei dat je koud was,” mompelde ze. “Dat je hem niet begreep.”
Serena keek haar aan met iets dat bijna medelijden was.
“En toch stond hij altijd achter me op foto’s, glimlachend.”
Kayla slikte.
Zonder nog iets te zeggen liep ze langs hen heen en verliet de kamer.