Ethan keek omhoog en glimlachte schor. “Hij… hij weet alles,” fluisterde hij. Zijn stem brak op de laatste lettergreep, alsof hij woorden probeerde te maken van gevoelens die hij niet eerder durfde toe te laten. “Hij… hij kent me beter dan wie dan ook.”

De hond legde zijn kop op Ethans schoot. Het geluid van de bel en de echo van de deuren leken ineens op de achtergrond te verdwijnen. Alles wat overbleef, was een stilte zo zwaar dat het bijna tastbaar was. Ethan voelde zijn hartslag vertragen, zijn ademhaling kalmeren. Iets in hem verzachtte. Iets dat hij dacht te hebben verloren, een gevoel van vrede, kwam langzaam terug.

De bewakers, nu bijna vergeten, wisselden blikken. Eén van hen, een jonge vrouw die net drie maanden in dienst was, fluisterde: “Dit… dit mag niet… maar het voelt… juist.”

De sergeant keek haar aan, zijn ogen strak maar met een lichte glinstering van iets dat hij lang geleden had gevoeld: mededogen. “Laat het gaan,” zei hij, zacht genoeg dat alleen zij het kon horen. “Soms is menselijkheid belangrijker dan regels.”

Ethan knielde op de koude tegelvloer, zijn handen stevig rond de vacht van de hond. “Ik… ik wilde je gewoon één keer zien,” fluisterde hij, zijn stem trillend. “Eén keer… zodat ik weet dat… dat er iets goeds in de wereld is.”

De hond legde zijn kop nog dichter bij hem, alsof hij begreep dat dit moment niet eeuwig zou duren. Hij gaf Ethan een zachte lik op zijn wang, een klein gebaar van troost en trouw dat meer zei dan woorden ooit konden.

Een bewaker in de hoek hief zijn hand, alsof hij iets wilde zeggen, maar stopte zichzelf. Er waren geen woorden die dit moment konden verbeteren of verpesten. Het was heilig in zijn eenvoud.

Toen, na wat leek op minuten maar in werkelijkheid slechts enkele ogenblikken waren, kwam de tijd om te vertrekken. Een deur piepte. Een sleutel klikte. De realiteit van het gebouw, van de dood, drong langzaam terug in de kamer.

Ethan hield de hond nog één keer stevig vast. “Dank je… voor alles,” zei hij zacht. Zijn ogen glinsterden, maar er was geen angst meer – alleen dankbaarheid.

De bewakers kwamen dichterbij. Ze waren strak in hun houding, professioneel, maar hun gezichten vertelden een ander verhaal: ze waren getuige geweest van iets buitengewoon. Iets dat geen training, geen protocollen en geen regels kon bevatten.

Lees verder op de volgende pagina