…ogen ontploften van woede. De kamer leek even te bevriezen, niet door de sneeuwstorm buiten, maar door de blik van een man die alles gewend was – behalve dat iemand zijn gezag en zijn personeel durfde uit te dagen. Lana stond bevroren, niet door kou, maar door pure schrik. Haar perfecte masker van arrogantie smolt langzaam weg terwijl Tony Clara stevig tegen zich aan hield.

“Wat denk jij dat je doet?” brulde hij, zijn stem galmde door de balzaal alsof het het ritme van de muziek kon stoppen – en dat deed het ook. De gasten verstijfden, de champagneglazen trilden op hun voetjes. “Durf jij een meisje uit te sturen in de storm… zonder jas, zonder schoenen? Wat voor soort spelletje speel jij hier, Lana?”

Lana, die gewoonlijk overal controle over had, voelde de grond onder haar voeten wankelen. Ze haalde een hand door haar perfect gekrulde haar en probeerde een gracieuze glimlach te forceren, maar haar stem was nauwelijks hoorbaar. “Tony… het was maar een grapje… een klein ongelukje…”

Tony’s ogen vernauwden. Zijn vingers klemden zich in Clara’s jas, warm tegen de ijskoude huid van het meisje, en hij voelde iets wat hij zelden voelde: een combinatie van woede en bescherming. “Een grap? Een grap?! Ze had haar leven kunnen verliezen! En jij… jij lacht om gevaar, om mijn regels, om alles wat hier heilig is?”

Lees verder op de volgende pagina