Skip to content 
“Na belastingen en lopende kosten beschikt u over een stabiel jaarlijks inkomen. Daarnaast is de marktwaarde van de panden aanzienlijk.”
Ik zag het getal.
Mijn hoofd werd stil.
Het was niet alleen genoeg om rond te komen.
Het was genoeg om opnieuw te beginnen.
Volledig.
Die avond sliep ik met Tyler in een klein maar schoon hotel. Ik keek naar hem terwijl hij ademde.
“Wij gaan het redden,” fluisterde ik.
En dit keer geloofde ik het.
De volgende ochtend belde ik een makelaar.
Binnen twee weken huurde ik een ruim appartement dicht bij een park en een basisschool. Ik liet mijn naam op het huurcontract zetten.
Alleen mijn naam.
Ondertussen begon ik samen met meneer Van Dijk te kijken naar het lege bedrijfspand.
“Wat wilt u ermee doen?” vroeg hij.
Ik dacht na.
Ik had altijd van organiseren gehouden. Van plannen. Van dingen laten werken.
“Een kinderdagcentrum,” zei ik langzaam. “Voor werkende ouders. Met flexibele opvang.”
Hij knikte goedkeurend. “Dat past bij u.”
En zo begon het.
Mark belde pas drie weken later.
Ik nam op terwijl ik dozen uitpakte.
“Emily,” zei hij, zijn stem aarzelend. “Kunnen we praten?”
“Waarover?”
Hij zweeg even.
“Het huis voelt leeg.”
Ik keek om me heen naar mijn nieuwe woonkamer.
“Dat was het al,” zei ik rustig.
“Jessica is… tijdelijk,” voegde hij eraan toe.
Ik glimlachte, maar hij kon het niet zien.
“Dat hoop ik voor haar.”
Hij zuchtte. “Mijn moeder zegt dat je het niet gaat redden zonder ons.”
Daar was het weer.
Dat woord.
Ons.
“Maak je geen zorgen,” zei ik kalm. “Ik red me.”
Ik verbrak de verbinding.
Een maand later opende ik officieel mijn kinderdagcentrum: “Helena’s Huis.”
Het was niet groot, maar het was warm. Zachte kleuren. Veel licht. Veiligheid boven alles.
De eerste dag bracht een jonge moeder haar dochtertje binnen. Ze zag er uitgeput uit.
“Dank u dat u zo flexibel bent,” zei ze. “Mijn werktijden veranderen steeds.”
Ik knikte begripvol.
“Ik weet hoe dat voelt.”