Die avond riep ik een vergadering van mijn familie en het bestuur van het bedrijf bij elkaar. Andrew was uitgenodigd onder het voorwendsel van een zakelijke bespreking. Toen hij arriveerde, was hij charmant zoals altijd, gewend aan zijn omgeving, zich er niet van bewust dat alles was voorbereid. Ik zat rustig aan het hoofd van de tafel, omringd door advocaten, beveiliging en vertrouwelingen. Marcus stond discreet achter hem, klaar om elke poging tot ontsnapping of confrontatie te stoppen.

“Andrew,” begon ik, mijn stem kalm en beheerst, “het lijkt erop dat er een aantal misverstanden zijn die we moeten rechtzetten.” Hij lachte nerveus, onbewust van de ernst in mijn ogen. Ik legde de opname op tafel, en langzaam begon het besef door te dringen. De zaal vulde zich met stilte. Zijn zelfverzekerdheid veranderde in paniek, een man die altijd dacht dat hij onzichtbaar was, plotseling blootgesteld aan iedereen die hij respecteerde.

“Dit is… onmogelijk,” mompelde hij. “Je kunt dit niet—”

“Het is niet onmogelijk,” onderbrak ik hem, “het is realiteit. En realiteit heeft gevolgen.”

Overnachtingen, privéfondsen, verborgen uitgaven, bedrog—alles was gedocumenteerd. Mijn advocaten legden stap voor stap uit wat er was ontdekt, wat wettelijk kon worden gedaan, en wat er zou gebeuren als hij weigerde verantwoordelijkheid te nemen. Andrew probeerde nog een keer zijn charmes in te zetten, maar het effect was nul. Zijn manipulatie werkte niet meer. Niet tegenover mij, niet tegenover de getuigen, en zeker niet tegenover de wet.

De dagen daarna waren gevuld met juridische procedures, het veiligstellen van financiële middelen en het herstellen van mijn familiebedrijf. Marcus en zijn team zorgden ervoor dat Andrew geen toegang meer had tot bedrijfsmiddelen of persoonlijke fondsen. Megan werd uit de situatie verwijderd en kreeg hulp om de zwangerschap veilig door te komen, ver weg van de chaos die Andrew had gecreëerd.

Lees verder op de volgende pagina