Ik slikte mijn woede en pijn weg en liep langzaam naar het midden van de zaal. De ogen van de gasten waren op mij gericht, terwijl Franco trots glimlachte, overtuigd van de vernedering die hij me had opgelegd. Jessica straalde, zich niet bewust van het plan dat ik al weken in stilte had voorbereid.

Met trillende handen haalde ik een klein, elegant doosje uit mijn tas. De glans van de verpakking deed de aandacht even afleiden van mij – precies zoals ik het wilde. Ik zette het op de tafel en opende het langzaam, zodat iedereen het kon zien.

“Dit,” zei ik, mijn stem kalm maar scherp, “is een speciaal cadeau. Het is een DNA-test. Voor degene die beweert dat dit kind van jullie is.”

Er viel een doodse stilte. Franco verstijfde. Jessica’s lach stierf weg. De gasten keken van mij naar Franco en weer terug, niet begrijpend wat er gebeurde.

“Wat bedoel je?” stotterde Franco, zijn gezicht kleurloos van woede en paniek.

Ik haalde een adem, voelde de kracht in mijn eigen stem groeien. “Ik heb dit laten testen bij een gerenommeerd laboratorium. Het resultaat zal uitwijzen of dit kind werkelijk jouw erfgenaam is, Franco… of dat jullie allemaal al maanden worden misleid door leugens.”

Jessica gilde zachtjes, haar handen trilden. “Valerie… wat zeg je?”

Lees verder op de volgende pagina