“Wat ik zeg,” herhaalde ik rustig, “is dat eerlijkheid altijd zwaarder weegt dan trots. En ik ben het zat om jullie leugens te dienen. Vandaag, tijdens jullie viering, zullen we de waarheid onthullen.”

Ik pakte de envelop uit de doos en hield hem omhoog. De goudkleurige letters van het laboratorium glansden in het zachte licht van de kroonluchters. Iedereen in de zaal hield zijn adem in.

Doña Matilda keek me vol ongeloof aan. “Wat… wat bedoel je, kind? Je hebt dit toch niet durven doen…”

“Oh, maar dat heb ik,” zei ik. “En dit moment verandert alles.”

Ik overhandigde de envelop aan Franco. Zijn handen trilden licht, een zeldzaam teken van zijn menselijke zwakte. Hij scheurde de envelop open en trok de papieren eruit. Ik kon het zien in zijn ogen voordat hij de woorden hardop uitspreekte: een combinatie van ongeloof, schok en pure woede.

“Dit… dit kan niet waar zijn,” stamelde hij. “Hoe kan dit…”

“Hoe kan wat?” vroeg ik zacht, bijna fluisterend, maar met een snijdende scherpte. “Hoe kan het dat je dacht dat ik jouw spel zou accepteren? Hoe kan het dat je dacht dat ik een feest zou organiseren voor iemand die jou bedriegt?”

Jessica’s gezicht veranderde van een triomfantelijk glimlachje naar pure paniek. Ze wilde iets zeggen, maar de woorden stikten in haar keel. De gasten begonnen te fluisteren. Sommigen probeerden hun shock te verbergen, anderen leunden naar elkaar om te fluisteren. Het sociale masker van Franco en zijn familie begon langzaam te barsten.

“Valerie…” Franco probeerde zijn stem te verheffen, maar het kwam er schor en onzeker uit. “Dit verandert niets. Dit kind is… is…”

“Niet van jou,” onderbrak ik hem. “En dat is de reden waarom jullie al die maanden achter mijn rug alles konden plannen. Jullie vertrouwden erop dat ik te loyaal zou zijn om de waarheid te onthullen. Maar vandaag ben ik eindelijk vrij.”

Lees verder op de volgende pagina