Skip to content 
Mijn ogen volgden de schaduwen en ja – een donker masker bedekte zijn gezicht, alleen zijn ogen zichtbaar. Mijn maag draaide zich om. Dit was geen inbreker; dit was iemand die ons bewust had gekozen.
De man boog zich langzaam naar voren, als een roofdier dat zijn prooi ruikt. Mijn hart stopte bijna toen hij het kastje bijna raakte. Mijn adem stokte, maar ik hield mijn handen stil op Emily. Een beweging, een verkeerde beweging, en hij zou ons vinden.
Toen hoorde ik een zacht geluid van buiten de keuken – een plotselinge ritseling, gevolgd door een bekende stem: “Claire, Emily! Waar zijn jullie?”
Het was Daniel. Echt Daniel, zijn stem doorschemerend door de gangen. De indringer verstijfde, draaide zich naar het geluid. Ik voelde hoe een sprankje hoop door me heen gleed. Misschien… misschien konden we dit overleven.
De man schreeuwde iets onverstaanbaars en draaide zich naar de achterdeur. Een moment van afleiding – en ik wist dat dit onze kans was. Ik pakte Emily vast, fluisterde: “Kom op, we rennen.”
We stoven uit het kastje, langs de keuken, Emily’s kleine benen onder mijn armen geklemd. De indringer zag ons en gromde iets, maar Daniel kwam net de gang in. Hij stond daar, zijn handen in een strijdpositie, en beval: “Blijf achter mij!”