Mijn vingers klemden zich om mijn tas. Mijn ademhaling versnelde, maar niet uit paniek. Nee, dit was een moment van pure, ijzeren controle. Emily had alles voor mij geregeld – zelfs nadat ze ons had verlaten. Ze had gezien wat Daniel en Vanessa van plan waren, en ze had gezorgd dat ik beschermd werd.

Daniel stond op. Zijn gezicht vertrok van woede, maar hij probeerde zijn kalmte te bewaren, zoals hij altijd deed wanneer hij dacht dat iemand zijn dominantie in twijfel trok. “Dit is absurd,” gromde hij. “Mijn vrouw en ik hebben recht op haar bezittingen! Ze had nooit zomaar al haar rijkdom aan jou kunnen toewijzen!”

Andrew Collins schudde langzaam zijn hoofd, kalm maar vernietigend. “Daniel Harper, de wensen van de overledene zijn wettelijk bindend. Ze zijn gedocumenteerd, notarieel bekrachtigd en volledig rechtsgeldig. Pogingen tot tegenwerken zullen juridische stappen tot gevolg hebben, inclusief strafrechtelijke sancties.”

Vanessa greep naar Daniel’s arm, maar haar ogen vermeden het mijne. Ze had niet gerekend op mijn aanwezigheid als de ontvanger van alles waar ze heimelijk op had gehoopt. Haar rode jurk leek plotseling fel en schreeuwerig tegen de marmeren vloer van de kerk, alsof het haar arrogantie verraadde.

Ik voelde een mengeling van verdriet, woede en onverwachte opluchting. Het verdriet voor mijn dochter, natuurlijk, voor het leven dat niet kon zijn. Maar ook een opgeluchte zekerheid: haar nalatenschap, haar verstandige voorzorgsmaatregelen, beschermden mij tegen alles wat Daniel en Vanessa hadden kunnen plannen.

Andrew zette de laatste pagina van het testament neer. “Ten slotte,” zei hij, zijn stem nog steeds rustig, “heeft de overledene expliciet vermeld dat Patricia Reynolds volledige controle heeft over de toekomst van alle fondsen die uit haar nalatenschap voortkomen, inclusief de mogelijkheid om juridische actie te ondernemen tegen alle vormen van bedrog, intimidatie, of misbruik.”

Het was alsof een koude, maar zuivere wind door de kerk waaide. Daniel’s arrogantie leek uit de lucht te zijn geveegd. Zijn mond bewoog, maar woorden kwamen niet. Vanessa’s hand op zijn arm trilde licht. De rest van de aanwezigen keek in stilte toe, beseffend dat de machtsdynamiek volledig was veranderd.

Ik stond langzaam op. Mijn rok voelde zwaar, maar ik voelde me sterker dan ooit. Mijn ogen ontmoetten die van Daniel. “Je dacht dat je kon winnen,” zei ik, mijn stem vast, gecontroleerd, alsof het elke lettergreep een mes was. “Maar Emily heeft ervoor gezorgd dat niemand ooit met je manipulaties wegkomt. Niet met haar, en zeker niet met mij.”

Een zucht ontsnapte uit zijn mond. “Dit… dit kan niet… ze… je… je hebt dit niet rechtmatig gekregen!”

Ik glimlachte koud. “Het is volledig rechtmatig. En het is precies wat mijn dochter wilde. Alles wat je had gepland, elke poging om haar herinnering te verdraaien, elke leugen, is ongedaan gemaakt.”

Andrew gaf me een klein knikje. “Mevrouw Reynolds, alles is volgens haar wens en volledig beschermd.”

De rest van de kerk werd langzaam stil, de spanning bijna tastbaar. Sommige mensen fluisterden, anderen staarden gewoon, niet in staat om te geloven wat ze zagen. Daniel staarde naar de kist van zijn vrouw, niet wetend of hij boos, beschaamd of verslagen moest zijn. Vanessa keek weg, haar gezicht bleek.

Ik voelde een plotselinge drang om naar voren te lopen. Niet om Daniel of Vanessa te confronteren met woede, maar om een gevoel van afsluiting te creëren. Ik stapte langzaam langs de rijen, mijn hoofd hoog, elke stap zelfverzekerd. Bij de kist bleef ik staan en keek naar het portret van Emily.

Lees verder op de volgende pagina