‘Marianne, je bent de afstandsbediening vergeten.’

Elke keer dat hij haar naam riep, hoorde ze zijn stem op dat terras.

Gratis.
Nuttig.
Gehoorzaam.

Het woord gehoorzaam stak het meest.

Een week later zat ze tegenover de advocaat, een rustige vrouw met zilvergrijs haar en scherpe ogen.

‘U zegt dat het huis volledig op zijn naam staat?’ vroeg de advocaat.

‘Ja,’ antwoordde Marianne. ‘Maar ik heb vijf jaar lang alles beheerd. Zonder loon.’

De advocaat knikte langzaam. ‘Onbetaalde zorg binnen een huwelijk is complex. Maar er zijn mogelijkheden. Zeker als er sprake is van financiële uitsluiting.’

Marianne voelde geen woede. Alleen focus.

‘Ik wil geen ruzie,’ zei ze. ‘Ik wil eerlijkheid.’

‘Eerlijkheid begint met documentatie,’ antwoordde de advocaat.

Dus begon Marianne te verzamelen.

Facturen.
Verzekeringsbrieven.
Bankafschriften.
Berichten waarin Lucas haar beslissingen liet nemen maar haar nooit toegang gaf tot spaargeld.

Ze werkte ’s nachts wanneer hij sliep.

Twee weken later kreeg ze een telefoontje van een kliniek in Denver. Ze zochten een administratief coördinator met ervaring in medische systemen.

Ze hadden haar cv indrukwekkend genoemd.

Indrukwekkend.

Het woord voelde vreemd. Bijna onwerkelijk.

Ze nam het gesprek aan. Niet uit enthousiasme. Maar uit noodzaak.

Toen ze thuiskwam, zat Lucas in de woonkamer.

‘Waar was je?’ vroeg hij scherp.

‘Boodschappen,’ zei ze rustig.

Hij keek haar wantrouwig aan. ‘Je bent de laatste tijd… anders.’

‘Ben ik dat?’ vroeg ze.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Je praat minder.’

Ze glimlachte. ‘Misschien luister ik meer.’

Hij leek daar geen antwoord op te hebben.

Drie dagen later kreeg ze het aanbod.

Parttime. Flexibel. Mogelijkheid tot doorgroei.

Ze accepteerde het.

Niet om hem te straffen. Maar om zichzelf terug te vinden.

Toen ze het hem vertelde, reageerde hij met ongeloof.

‘Werken? Wie gaat er dan voor mij zorgen?’

Ze keek hem aan zonder te knipperen.

‘We kunnen professionele zorg inhuren voor de ochtenden. De verzekering dekt een deel. Voor de rest kunnen we het budget herzien.’

Hij lachte kort. ‘Dat is duur.’

Ze knikte. ‘Inderdaad.’

Hij zweeg.

Voor het eerst zag ze iets in zijn ogen dat geen irritatie of superioriteit was.

Onzekerheid.

De eerste week dat ze werkte, kwam er een thuiszorgmedewerker langs om hem te helpen met wassen en oefeningen.

Marianne vertrok elke ochtend om acht uur.

Lees verder op de volgende pagina