Skip to content 
Op de dag dat ze haar laatste doos inpakte, stond ze in de lege woonkamer.
Vijf jaar echoot luid in lege kamers.
Lucas zat in zijn rolstoel bij het raam.
Hij keek kleiner.
‘Dus dit is het?’ vroeg hij.
‘Dit is het,’ antwoordde ze.
Er zat geen haat in haar stem.
Alleen afronding.
‘Je had kunnen blijven,’ zei hij.
Ze dacht aan het woord gratis.
‘Nee,’ zei ze. ‘Ik had alleen kunnen verdwijnen.’
Ze liep naar de deur. Legde de sleutels op tafel.
Buiten voelde de lucht anders. Niet lichter. Maar eerlijker.
Een jaar later woonde Marianne in een klein appartement met grote ramen.
Ze werkte fulltime. Ze volgde een avondcursus gezondheidsmanagement. Ze had opnieuw contact met vrienden.
Soms dacht ze aan de vrouw die vijf jaar lang geloofde dat liefde gelijk stond aan opoffering zonder grens.
Ze veroordeelde haar niet.
Ze begreep haar.
Maar ze was haar niet meer.
Op een ochtend, terwijl ze koffie dronk voor haar werk, ontving ze een bericht van een oud-buurvrouw.
Lucas had extra zorg nodig. Zijn zoon was vertrokken naar een andere staat. Zijn zus kwam zelden.
Marianne staarde een moment naar het scherm.
Ze voelde geen wraak. Geen triomf.
Alleen afstand.
Ze typte terug dat ze hoopte dat hij de juiste ondersteuning kreeg.
Daarna legde ze haar telefoon weg.
Ze liep naar de spiegel in de gang.
Ze zag geen gehoorzame vrouw.
Geen gratis dienst.
Geen nuttige idioot.
Ze zag een vrouw die haar waarde kende.
Vijf jaar had ze gedacht dat ze hem redde.
In werkelijkheid had ze geleerd hoe ze zichzelf moest redden.
En dat was onbetaalbaar.