Ik draaide me naar mijn man. “En het meest pijnlijke was dat jij het ook begon te twijfelen.”
Hij keek op, zichtbaar geraakt. “Ik twijfelde niet aan jou,” zei hij snel. “Ik… ik wilde gewoon rust. Mijn moeder bleef maar doorgaan. Elke dag weer.”
“En dus was de oplossing om mij te laten bewijzen dat ik de waarheid sprak?” vroeg ik zacht.
Hij had geen antwoord.
Ik keek weer naar de envelop in mijn hand. “Voordat ik dit open, wil ik dat iedereen begrijpt dat wat hier staat, onze toekomst zal beïnvloeden. Niet vanwege de uitslag zelf, maar vanwege wat er is gebeurd.”
Ik maakte de envelop open. Het geritsel klonk oorverdovend in de stilte.
Ik vouwde het papier open en liet mijn ogen over de regels glijden. Ik had het al eerder gelezen, alleen, in de keuken, toen de brief was bezorgd. Maar nu moest ik het hardop zeggen.
“Volgens het rapport,” begon ik, “is de kans dat mijn man de biologische vader is… 99,99 procent.”
Mijn zus glimlachte opgelucht. Mijn schoonvader sloot zijn ogen en knikte. Mijn man liet een adem ontsnappen die hij blijkbaar al weken inhield.
Mijn schoonmoeder bleef stil.
Ik legde het papier op tafel. “Dus ja. Hij is de vader. Zoals ik altijd heb gezegd.”
Er viel een andere soort stilte. Geen spanning, maar schaamte.
Mijn man kwam naar me toe. “Het spijt me,” fluisterde hij. “Ik had je moeten verdedigen. Ik had moeten zeggen dat dit niet nodig was.”
Ik knikte langzaam. “Ja. Dat had je moeten doen.”
Mijn schoonmoeder schraapte haar keel. “Nou… dat is dan opgehelderd,” zei ze. “We kunnen dit nu achter ons laten.”
Ik keek haar strak aan. “Nee,” zei ik kalm. “Zo werkt het niet.”
Ze fronste. “Wat bedoel je?”
“Ik bedoel dat vertrouwen niet iets is wat je zomaar weer oppakt alsof er niets is gebeurd. Jullie hebben mij beschuldigd van iets dat mijn huwelijk had kunnen vernietigen.”
Mijn man slikte.
“En daarom,” vervolgde ik, “had ik nog een voorwaarde.”
Iedereen keek me vragend aan.
“Ik wilde dat deze test niet alleen onze zoon zou betreffen.”
Mijn schoonmoeder verstijfde. “Wat bedoel je daarmee?”