Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik voor het kleine huisje stond. De klimop hing zwaar over het hek en gaf het geheel een bijna sprookjesachtige uitstraling. Maar voor mij voelde het allesbehalve sprookjesachtig. Mijn handen trilden toen ik opnieuw op de bel drukte.

Even gebeurde er niets.

Toen hoorde ik voetstappen.

De deur ging langzaam open.

Daar stond ze.

Of tenminste… iemand die sprekend op mijn dochter leek.

Mijn adem stokte. “Sophie?” fluisterde ik.

De jonge vrouw fronste haar wenkbrauwen. “Pardon?”

Haar stem. Hij leek niet helemaal hetzelfde, maar de gelijkenis was zo sterk dat mijn knieën bijna bezweken.

“Ik… het spijt me,” stamelde ik. “U lijkt ontzettend op mijn dochter. Zij is twee jaar geleden overleden.”

Op dat moment verscheen de man achter haar. Hij legde beschermend een hand op haar schouder. “Is alles in orde, Emma?”

Emma.

Niet Sophie.

De vrouw keek me met een mengeling van bezorgdheid en medeleven aan. “Het spijt me voor uw verlies,” zei ze zacht. “Maar ik denk dat u zich vergist.”

Ik voelde mijn wangen warm worden. Wat deed ik hier? Ik had de politie gebeld. Wat had ik gedacht? Dat mijn dochter haar eigen dood in scène had gezet?

Voordat ik iets kon zeggen, arriveerde er een politiewagen aan het einde van de straat. Mijn maag draaide om.

Twee agenten stapten uit en liepen rustig naar ons toe.

“Goedemiddag,” zei een van hen vriendelijk. “We kregen een melding van een mogelijke verontrustende situatie?”

Alle ogen richtten zich op mij.

Lees verder op de volgende pagina