De spotlight viel op mij. Het voelde alsof de hele wereld ineens stil stond. Het gefluister en gegiechel van de gasten vervaagde, terwijl mijn ogen zich richtten op Chloe, mijn ouders en de menigte die vol spanning toekeek. Ik voelde de bewuste kracht van het moment in mijn handen liggen. Het was mijn kans om alles recht te zetten.

Ik haalde diep adem en stapte naar voren. Mijn kind in mijn armen, Noah nog steeds slaperig van de schrik, voelde ineens lichter dan ooit. “Dames en heren,” begon ik, mijn stem helder en zeker, “vandaag wil ik iets heel belangrijks met u delen.”

De balzaal viel compleet stil. De champagneglazen stonden als verbevroren in de handen van de gasten. Chloe keek me aan, haar lippen strak op elkaar, alsof ze iets vermoedde maar niet wist wat komen ging. Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond en Thomas’ ogen werden groot van verbazing.

“Het bedrijf dat we vandaag vieren – Reynolds & Burke Industries – staat hier niet dankzij wie iedereen denkt dat het is gered,” zei ik langzaam, woorden zorgvuldig gekozen om maximale impact te hebben. “Het is niet Chloe geweest. Het is niet dankzij mijn vader of mijn moeder.”

Lees verder op de volgende pagina