Een paar mensen fronsten hun wenkbrauwen. Anderen fluisterden zachtjes tegen elkaar. Ik voelde Noah’s handje tegen mijn borst drukken, klein en geruststellend, alsof hij wist dat ik hem en ons gezin zou beschermen.

“Het is mijn initiatief geweest. Mijn beslissing. En ik ben degene die de 500 miljoen dollar heeft overgemaakt die ons bedrijf van de rand van de ondergang heeft gered.”

De schok sloeg in als een bliksemschicht. Chloe’s mond viel open, maar geen geluid kwam eruit. Thomas’ gezicht vertrok van ongeloof en woede tegelijk. Patricia’s ogen werden rond, en voor een moment leek het alsof ze haar eigen stem niet kon vinden.

Ik tilde Noah iets hoger, zodat iedereen hem kon zien. “Dit is mijn zoon, Noah. Hij is het meest kostbare in mijn leven. Hij werd net geslagen door iemand die dacht dat macht en arrogantie hem boven ons plaatst. En dat zal ik nooit toestaan.”

Chloe’s poging om de aandacht terug te trekken door theatraal een servet te pakken en haar jurk af te deppen, faalde volledig. De gasten begonnen te fluisteren, sommigen mompelden “onwerkelijk” en anderen staarden simpelweg met open mond.

“Vanaf vandaag,” vervolgde ik, “is het duidelijk wie de verantwoordelijkheid draagt voor dit bedrijf. Wie heeft gehandeld in stilte, zonder erkenning, zonder applaus, maar met volledige toewijding aan het voortbestaan van alles wat onze familie heeft opgebouwd.”

Ik liet mijn woorden even inzinken. De stilte in de zaal was bijna tastbaar. Thomas’ gezicht stond op ontploffen, maar hij kon niets zeggen. Patricia leek volledig buiten zichzelf, haar mond open, maar zonder dat er geluid uitkwam. Chloe probeerde nog een woord te vormen, maar ik hield haar tegen met slechts een blik.

Lees verder op de volgende pagina