Ryans truck reed langzaam tussen de rijen auto’s, alsof hij twijfelde of hij wel moest stoppen. Ik voelde geen paniek, alleen een vreemde helderheid. De test was nog niet voorbij.

Een minuut later stopte er aan de andere kant van de parkeerplaats een kleine, oude sedan. Ethan stapte uit nog voordat de motor helemaal uit was. Zijn jas hing half open, zijn haar zat in de war, alsof hij halsoverkop was vertrokken.

Hij keek rond, zag mijn auto en liep er direct naartoe.

Ryan parkeerde twee rijen verder en stapte ook uit. Zijn blik was strak, onderzoekend.

Ethan klopte zachtjes op mijn raam. Ik deed het open.

“Gaat het?” vroeg hij meteen.

Dat waren zijn eerste woorden. Niet: hoeveel is het? Niet: wat heb je gedaan? Gewoon: gaat het?

Ik knikte. “Ik red me.”

Hij hield een envelop omhoog. “Ik heb niet veel. Maar het is genoeg om je even lucht te geven.”

Ik wist dat hij twee banen had. Dat hij spaarde voor een opleiding. Dat niemand hem ooit hielp.

Mijn keel werd droog.

Ryan kwam dichterbij. “Wat is hier aan de hand?”

Lees verder op de volgende pagina