Ethan draaide zich om. “Ze heeft hulp nodig.”

Ryan keek van hem naar mij. “Ze overdrijft. Zoals altijd.”

Ik stapte uit de auto. “Dat bepaal jij niet.”

Er viel een korte stilte tussen ons drieën. De lucht was koel geworden. De lichten van de supermarkt sprongen aan.

Ryan zuchtte. “Claire, kom naar huis. We regelen het wel.”

Maar dat was het punt. Hij had niets geregeld. Nooit.

Ethan stond nog steeds naast me, alsof hij klaar was om elke storm op te vangen.

Op dat moment wist ik het zeker.

De jackpot was geen getal op een scherm. Het was dit.

Iemand die kwam zonder voorwaarden.

“Dank je,” zei ik tegen Ethan. “Maar houd je geld.”

Hij fronste. “Maar je zei—”

“Ik moest iets begrijpen,” zei ik zacht.

Ryan keek geïrriteerd. “Kunnen we dit drama afronden?”

Ik draaide me naar hem toe. “Ja. Dat kunnen we.”

Die avond ging ik niet met Ryan mee naar huis. Ik reed achter Ethan aan naar een klein café dat nog open was. We gingen aan een hoektafel zitten.

Hij keek me voorzichtig aan. “Wat gebeurt er echt?”

Ik haalde diep adem.

“Ik heb geen schulden.”

Hij knipperde. “Wat?”

“Ik zit niet in financiële problemen.”

Hij zweeg, maar zijn blik bleef warm, niet verwijtend.

“Ik moest weten wie zou komen,” zei ik. “Zonder vragen. Zonder oordeel.”

Hij leunde achterover. “En?”

“Jij kwam.”

Hij glimlachte ongemakkelijk. “Dat is toch normaal?”

Voor hem misschien wel.

Voor mijn familie blijkbaar niet.

Ik vertelde hem niet meteen over de loterij. Dat deed ik pas twee dagen later.

In mijn woonkamer, met de gordijnen dicht en mijn laptop open op de bevestigingsmail van de loterijcommissie.

Ethan staarde naar het bedrag.

Lees verder op de volgende pagina