De limousine glansde in het bleke ochtendlicht. Mijn koffers stonden naast me op de stoep, alsof ze mijn nieuwe, onzekere toekomst symboliseerden. Toen de deur van de auto openzwaaide en ik mijn naam hoorde, voelde ik mijn hart in mijn keel kloppen.

“Rachel!”

Ik herkende de stem, maar mijn hoofd wilde het niet meteen plaatsen.

Uit de limousine stapte een lange man in een donkergrijs pak. Zijn gezicht kwam me vaag bekend voor — niet als familie, maar uit verhalen.

“Wat doen jullie hier?” vroeg ik opnieuw, mijn stem breekbaar.

De man glimlachte voorzichtig. “Mijn naam is meneer Van Leeuwen. Ik was jarenlang zakenpartner van je vader.”

Achter hem stapte een vrouw uit, elegant gekleed, met vriendelijke ogen. “En ik ben Marijke,” zei ze zacht. “Ik werkte met je moeder in het ziekenhuis.”

Ik keek van de een naar de ander, volledig overdonderd. “Ik… ik begrijp het niet.”

Op dat moment ging de voordeur achter me open. Dina verscheen in haar ochtendjas, zichtbaar geïrriteerd.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg ze scherp, terwijl haar blik gleed naar de limousine.

Meneer Van Leeuwen draaide zich kalm naar haar toe. “Goedemorgen. Wij zijn hier voor Rachel.”

Dina snoof. “Ze is al onderweg. Het huis is van mij.”

Er viel een korte stilte.

“Dat,” zei Marijke rustig, “is niet helemaal correct.”

Mijn adem stokte.

Lees verder op de volgende pagina