Marlene glimlachte. “Sterke naam.”

Die ochtend luisterden we samen naar het nieuws. De stad stond op zijn kop. Mijn verdwijning was overal. Er werd gesproken over financiële misdrijven, over vervalste documenten, over een onderzoek dat zich razendsnel uitbreidde.

Maar wat me het meest raakte, was iets anders.

“Bronnen dicht bij het bedrijf melden dat Ava Montgomery kort voor haar verdwijning documenten had opgevraagd over interne transacties,” zei de nieuwslezer. “De politie onderzoekt of zij mogelijk bewijs had ontdekt.”

Dat klopte.

Ik had die documenten inderdaad bekeken. Ik had ze zelfs gefotografeerd. Maar mijn telefoon lag in een vuilnisbak.

Tenzij…

Mijn hart sloeg sneller.

“Ik heb back-ups,” zei ik plotseling.

Marlene keek op. “Waar?”

“In een beveiligde cloud. Alleen toegankelijk met een specifieke code. Blake weet daar niets van.”

Ze knikte goedkeurend. “Dan is dat je sleutel.”

Ik keek haar verbaasd aan. “Je gelooft me?”

“Kind,” zei ze zacht, “ik heb mensen leren lezen. Jij bent niet iemand die liegt om aandacht. Jij bent iemand die rent om te overleven.”

Die woorden deden iets met me.

---

Die middag besloot ik een risico te nemen. Marlene had een oude laptop die ze ooit had gekregen van een vrijwilliger. Hij was traag, maar werkte. Via een openbaar netwerk logde ik in op mijn beveiligde opslag.

Mijn handen trilden.

Daar waren ze.

Contracten. Overboekingen. Digitale handtekeningen die duidelijk gemanipuleerd waren. Een spoor van geld dat naar een schijnbedrijf leidde.

En de naam van de uiteindelijke rekeninghouder?

Alisha.

Mijn beste vriendin.

Mijn maag draaide om, maar ik bleef gefocust. Ik downloadde alles op een externe schijf die Marlene uit een lade haalde.

“Wat ga je doen?” vroeg ze.

“Ik kan niet terug naar het penthouse,” zei ik. “Maar ik kan wel naar iemand die niet te koop is.”

Er was één persoon die altijd loyaal was geweest aan mijn familie: onze oude juridisch adviseur, meneer Harris. Hij had mijn vader twintig jaar bijgestaan. Als iemand de waarheid serieus zou nemen, was hij het.

Maar hoe bereik ik hem zonder dat Blake me vindt?

Marlene dacht even na.

“Ik ken iemand,” zei ze. “Een maatschappelijk werker. Ze helpt mensen zonder papieren, zonder adres. Ze weet hoe je onzichtbaar blijft.”

Ik keek haar aan. “Waarom help je me zo?”

Lees verder op de volgende pagina