Hij knikte.

“Elke miniatuur staat voor een moment dat belangrijk was.”

Ik pakte een klein model van een rode fiets.

“Dit was Emma’s eerste fiets,” zei ik.

Tom glimlachte zwak.

“Je weet het nog.”

“Hoe kan ik dat vergeten?”

Hij keek even naar de vloer.

“Maar wat als ik het ooit wél vergeet?”

Er viel een lange stilte.

“Daarom noemde ik het Project Herinnering,” zei hij.

Ik voelde een brok in mijn keel.

“Waarom heb je me dit nooit verteld?”

Tom zuchtte.

“Omdat ik bang was dat je het raar zou vinden.”

Ik keek naar de kamer.

“Raar?” zei ik zacht. “Tom, dit is… ongelooflijk.”

Hij keek verrast op.

“Echt?”

Ik knikte.

“Je hebt letterlijk onze geschiedenis gebouwd.”

Hij lachte nerveus.

“Dat klinkt minder gek dan het voelde.”

Ik ging naast hem staan.

“Maar waarom mocht niemand naar binnen?”

Hij haalde zijn schouders op.

“Het voelde persoonlijk. Alsof het een plek was waar ik alles kon bewaren wat belangrijk was.”

Hij keek me voorzichtig aan.

“Ben je boos?”

Ik dacht even na.

“Een beetje,” zei ik eerlijk.

Hij knikte begrijpend.

“Maar niet om wat je hier doet,” vervolgde ik. “Alleen omdat je dacht dat je het alleen moest dragen.”

Zijn ogen werden zachter.

“Dat was niet mijn bedoeling.”

Ik pakte een kleine miniatuur van ons huidige huis.

“Wanneer heb je dit gemaakt?”

“Vorige maand.”

Ik draaide het model langzaam rond.

Het was perfect nagemaakt.

Zelfs de kleine krassen op de voordeur klopten.

Ik lachte zacht.

“Je bent echt goed hierin.”

Tom haalde verlegen zijn schouders op.

Toen keek ik weer naar de kamer.

“Maar één ding snap ik nog niet.”

Hij keek me vragend aan.

“Waarom reageerde je zo toen ik zei dat ik door het raam had gekeken?”

Hij wreef over zijn gezicht.

“Omdat ik dacht dat je echt iets had gezien.”

“En?”

Hij glimlachte schuin.

“Dan zou de verrassing weg zijn geweest.”

“Welke verrassing?”

Tom liep naar een grote kast achterin de garage.

Hij opende hem.

Binnen stond een enorme maquette.

leees verder op de volgende pagina