Skip to content 
“Omdat ik degene was die hen hielp bij het opstellen van hun testament. Maar ook omdat ik hun verhaal kende.”
Ze keek naar de woonkamer.
“Ze hielden zielsveel van hun kinderen.”
Ik knikte.
“Dat zie ik elke dag.”
Op dat moment kwam de deur van de woonkamer open.
Lucas, de oudste, keek nieuwsgierig naar ons.
“Papa, wie is dat?” vroeg hij.
Het woord papa raakte me nog steeds elke keer opnieuw.
Een jaar geleden had niemand me zo genoemd.
Ik stond op.
“Kom eens hier,” zei ik.
De andere drie kinderen kwamen er ook bij. Isabel hield haar knuffel stevig vast.
Elena knielde een beetje zodat ze op hun hoogte was.
“Hallo,” zei ze vriendelijk. “Ik kende jullie mama en papa.”
De kinderen werden meteen stil.
Sofia keek voorzichtig omhoog.
“Echt?”
Elena knikte.
“Ja. Ze praatten heel veel over jullie.”
Lucas keek naar mij.
“Waarom?”
Ik dacht even na voordat ik antwoord gaf.
“Omdat jullie het belangrijkste in hun leven waren.”
Er viel een korte stilte.
Toen vroeg Mateo:
“Hebben ze iets gezegd?”
Ik keek naar de brief in mijn hand.
“Ja,” zei ik zacht. “Ze zeiden dat ze hoopten dat jullie altijd bij elkaar zouden blijven.”
Lucas keek naar zijn broers en zussen.
Toen haalde hij zijn schouders op.
“Dat gaan we toch ook.”
Zijn antwoord was zo eenvoudig dat ik even moest lachen.
Elena stond langzaam op.
“Ik wilde alleen zeker weten dat jullie veilig waren,” zei ze.
Ze pakte haar aktetas.
“En dat de brief bij de juiste persoon terechtkwam.”
Ik liep met haar mee naar de deur.
“Dank u,” zei ik.
Ze schudde haar hoofd.
“Dank ú.”
Voordat ze wegging, draaide ze zich nog even om.
“Hun ouders zouden trots op u zijn.”
Toen liep ze weg.