De chirurg bleef een fractie van een seconde roerloos staan. Wat hij zag, was zeldzaam — niet iets wat je elke dag tegenkomt, zelfs niet in een groot stadsziekenhuis.

In Anna’s buikholte bevond zich een enorme cyste, groter dan een meloen, die zich in de loop der jaren langzaam had ontwikkeld. De wand was gespannen en dun geworden, gevaarlijk dicht bij scheuren. Het “bewegende” gevoel dat Anna had beschreven, was geen verbeelding geweest — het was de druk van de cyste tegen haar organen, die bij elke ademhaling verschoof.

De chirurg haalde diep adem en herpakte zich.
— “We moeten uiterst voorzichtig zijn,” zei hij tegen het team. “Als dit scheurt, riskeren we ernstige complicaties.”

De operatie duurde uren. De spanning in de operatiekamer was bijna tastbaar. Elke beweging moest precies en gecontroleerd zijn. Uiteindelijk slaagde het team erin de cyste in zijn geheel te verwijderen zonder dat deze openscheurde.

Toen alles voorbij was, keek de chirurg naar het verwijderde weefsel en schudde langzaam zijn hoofd.
— “Ze heeft ongelooflijk veel geluk gehad,” zei hij zacht. “Nog een paar weken, misschien dagen… en dit had fataal kunnen zijn.”

---

Anna werd wakker op de intensive care. Het eerste wat ze voelde, was… stilte. Geen brandende pijn. Geen drukkend gewicht onder haar ribben. Alleen een doffe gevoeligheid van de operatie, maar dat was anders — lichter.

Ze opende voorzichtig haar ogen. Een verpleegkundige merkte het meteen op en glimlachte geruststellend.
— “De operatie is goed verlopen. U bent veilig.”

Tranen vulden Anna’s ogen. Veilig. Dat woord had ze in jaren niet meer echt gevoeld.

Later die dag kwam de chirurg bij haar zitten. Hij legde rustig uit wat er was gebeurd. De cyste was waarschijnlijk langzaam gegroeid en had haar organen verdrukt. De symptomen waren duidelijk genoeg geweest om nader onderzoek te rechtvaardigen — echo’s, scans, bloedonderzoek.
— “Met een eenvoudige scan was dit jaren geleden al ontdekt,” zei hij voorzichtig.

Lees verder op de volgende pagina