De stem aan de andere kant van de lijn bleef enkele seconden stil.

“Zeg dat nog eens,” klonk het kalm, maar met een ondertoon die zelfs door de luidspreker voelbaar was.

Aaron rolde met zijn ogen. “Uw dochter overdrijft. Ze heeft zichzelf waarschijnlijk bezeerd om aandacht te krijgen. U weet hoe ze is.”

Ik lag nog steeds op de koude tegelvloer. Mijn hand rustte beschermend op mijn buik. De pijn was scherp, maar mijn geest was helder.

“Geef de telefoon aan Rebecca,” zei mijn vader.

Aaron lachte. “Ze kan nu even niet praten. Ze heeft een—”

“Geef. Haar. De. Telefoon.”

De toon veranderde. Niet luid. Niet schreeuwend. Alleen absoluut.

Aaron aarzelde. Voor het eerst zag ik een flikkering van onzekerheid in zijn ogen.

Hij hield de telefoon voor mijn gezicht. “Praat dan.”

Ik nam hem met bevende vingers vast. “Papa…”

“Rebecca,” zei hij, en alleen mijn naam, maar het was genoeg om mijn keel dicht te knijpen. “Ben je veilig?”

“Niet echt,” fluisterde ik. “Ik ben gevallen. Er is bloed.”

Aan de andere kant van de lijn klonk het geluid van een stoel die abrupt werd verschoven.

“Ik blijf aan de lijn,” zei hij. “Hulp is onderweg.”

Aaron sprong overeind. “Wat bedoelt u, hulp? U maakt dit groter dan het is.”

Mijn vader antwoordde niet direct. Toen zei hij rustig: “Meneer Blake, ik raad u aan om niets meer te zeggen.”

Judith stond in de deuropening, haar gezicht bleek. “Wie is dat eigenlijk?”

Lees verder op de volgende pagina