Skip to content 
Maar omdat ik eindelijk besloot mezelf serieus te nemen.
Ik had mijn afkomst nooit gebruikt als schild. Ik wilde geliefd worden om wie ik was, niet om wie mijn vader was.
Maar ik had geleerd dat waardigheid niet afhankelijk is van geheimhouding.
Op een middag vroeg een vriendin: “Heb je er spijt van dat je het niet eerder hebt gezegd?”
Ik dacht even na.
“Nee,” zei ik. “Want nu weet ik precies wie ze waren toen ze dachten dat ik niemand had.”
En dat was misschien wel het belangrijkste inzicht van allemaal.
Mijn dochter zou opgroeien in een huis waar niemand haar liet staan om te bewijzen dat ze sterk was.
Ze zou weten dat respect wederzijds is.
En als iemand ooit zou proberen haar te laten geloven dat ze geen stem had, zou ze zich herinneren wat haar moeder deed.
Niet schreeuwen.
Niet dreigen.
Gewoon bellen.
En de waarheid laten spreken.