Mijn cursor bleef enkele seconden boven de knop zweven.

Niet uit twijfel. Maar uit overweging.

Ik had dit bedrijf niet opgebouwd uit woede. Ik had het opgebouwd uit visie, uit doorzettingsvermogen, uit slapeloze nachten waarin ik voedingen combineerde met investeringsgesprekken. Ik had geleerd dat echte macht stil is. Doordacht. Geduldig.

Ik klikte niet op “Ontslag”.

Nog niet.

In plaats daarvan opende ik het interne rapportagesysteem van Vertex Dynamics. De kwartaalcijfers verschenen op mijn scherm. Groei. Winst. Internationale uitbreiding. Alles wat Ryan die avond vierde, was het resultaat van strategieën die hij nooit volledig had begrepen.

Hij was een uitstekend gezicht naar buiten toe. Charmant. Zelfverzekerd. Ambitieus.

Maar architect? Dat was ik.

Mijn telefoon lichtte opnieuw op.

Ryan.

Ik liet hem overgaan.

Een minuut later volgde een bericht:

“Dit is niet grappig, Elle. Mijn sleutels werken niet. Mijn kaarten zijn geblokkeerd. Bel me NU.”

Ik sloot mijn ogen en ademde diep in. De tweeling sliep eindelijk in het zachte licht van de hotelsuite. De kamer was stil, warm, veilig.

Veilig.

Een woord dat ik de afgelopen jaren nauwelijks had gevoeld.

Ik pakte mijn telefoon en typte slechts één zin terug:

“We moeten praten. Morgen. 09:00. Hoofdkantoor.”

Daarna zette ik mijn telefoon uit.

Lees verder op de volgende pagina