Nu was zij het die zweeg.

“Ik heb zijn opslagruimte gevonden.”

De wind viel even weg aan haar kant. Alsof de wereld daar ook even stil stond.

“Je had daar niet mogen komen.”

“Het is het huis van mijn zoon.”

Ze veranderde van toon. Zachter. Berekender.

“Shirley… luister. Dit is ingewikkelder dan jij denkt.”

“Leg het me uit.”

Weer stilte.

Toen verbrak ze de verbinding.

Ik keek naar het scherm.

Niet omdat ik geschokt was.

Maar omdat ik bevestiging had gekregen.

Ze was bang.

—

Ik pakte de USB-stick en reed terug naar het ziekenhuis. Niet naar Marks kamer – eerst naar de administratieve afdeling. Discretie is een vaardigheid die je leert in het leger.

Ik vroeg om een rustige ruimte en gebruikte mijn laptop.

De USB bevatte drie mappen.

Financiën.

Correspondentie.

Video.

Ik begon bij financiën.

Overboekingen. Kleine bedragen, regelmatig. Niet naar luxemerken of jachtverhuur. Maar naar een medische stichting. En naar een naam die ik niet kende.

Ik opende correspondentie.

E-mails tussen Mark en een advocaat.

Onderwerpregel: Bescherming van activa.

Mijn hartslag bleef rustig, maar mijn gedachten versnelden.

Mark had geld weggesluisd. Niet om te verbergen. Maar om te beschermen.

De laatste map was video.

Ik aarzelde.

Toen klikte ik.

Mark verscheen op het scherm. Thuis. In dezelfde keuken waar ik nu zat.

Hij zag er vermoeider uit dan ik me herinnerde.

“Mam,” begon hij.

Alleen dat woord brak iets in mij.

“Als je dit ziet, betekent het dat mijn plan is gestart.”

Plan.

Hij keek even weg van de camera, verzamelde zich.

“Jennifer weet van mijn diagnose sinds zes maanden. Ze zei dat ze me zou steunen. Maar toen ik weigerde het strandhuis op haar naam te zetten, veranderde alles.”

Mijn vingers klemden zich om de rand van de tafel.

“Ik heb bewijzen verzameld. Niet omdat ik wraak wil. Maar omdat ik tijd nodig had. Tijd om te zorgen dat het geld veilig is. Dat jij beschermd bent. Dat zij niets kan afpakken als ik er niet meer ben.”

Mijn keel werd droog.

“De verborgen ruimte was haar idee,” zei hij. “Ze dacht dat ik daar investeringsdocumenten verstopte. Ze wist niet dat ik daar kopieën van álles bewaarde.”

Hij keek recht in de camera.

“Blokkeer de rekeningen zodra je weet dat ze weg is terwijl ik in het ziekenhuis lig. Dan weet je genoeg.”

Ik sloot mijn ogen.

Mijn zoon had me niet nodig om hem te redden.

Hij had me nodig om zijn laatste zet af te maken.

—

Een uur later stond Jennifer in de lobby van het ziekenhuis.

Geen jacht. Geen champagne. Geen glimlach.

Ze zag me voordat ik haar zag.

“Je had geen recht—”

“Ik heb alles gezien,” onderbrak ik haar.

Ze verstijfde.

“We kunnen dit rustig bespreken,” zei ze snel. “Je begrijpt de context niet.”

“Ik begrijp dat mijn zoon ernstig ziek is,” zei ik. “En dat jij feestvierde.”

“Ik wist niet dat het zo erg was!”

“Zijn artsen probeerden je te bereiken.”

Ze keek weg.

Daar was het.

Geen hysterie. Geen schreeuwen. Alleen feiten.

“Mark heeft activa veiliggesteld,” zei ik. “Buiten jouw bereik.”

Haar ogen flitsten terug naar de mijne.

Lees verder op de volgende pagina