“Hij kan dat niet doen zonder mijn toestemming.”

“Hij heeft het al gedaan.”

Ze lachte kort. Hard. Ongeloofwaardig.

“Denk je dat een paar documenten genoeg zijn?”

“Ik denk dat een rechter dat zal bepalen.”

De stilte tussen ons was geen emotionele leegte. Het was schaakbordstilte.

Zij dacht dat ze speelde.

Maar Mark had al meerdere zetten vooruit gedacht.

“Wat wil je?” vroeg ze uiteindelijk.

“Dat je naar boven gaat,” zei ik. “En hem aankijkt. Zonder filters. Zonder publiek. Zonder champagne.”

Ze slikte.

“Ik weet niet of ik dat kan.”

“Dan weet ik genoeg.”

—

Ze ging niet naar boven.

Niet die dag.

En niet de dag erna.

Haar advocaat belde.

Daarna de mijne.

Documenten werden opgevraagd. Tijdlijnen bekeken. Transacties geanalyseerd.

De overboekingen die ik had gezien? Ze waren legaal. Vooraf vastgelegd. Onaantastbaar.

En de e-mail die mij naar de opslagruimte had geleid? Die kwam van een anoniem adres. Maar de metadata wees naar een apparaat dat geregistreerd stond op haar naam.

Ze had gedacht dat ze mij zou laten struikelen.

Maar ze had me naar het bewijs geleid.

—

Drie dagen later zat ik weer naast Marks bed.

Zijn ademhaling was stabieler. De arts sprak voorzichtig optimistisch.

Ik pakte zijn hand.

“Je plan werkt,” fluisterde ik.

Zijn vingers bewogen zwak.

Langzaam opende hij zijn ogen.

“Mam…”

“Ik ben hier.”

Hij keek naar het plafond, toen weer naar mij.

“Is ze boos?”

Een zwakke glimlach trok aan mijn mond.

“Ze is vooral verrast.”

Lees verder op de volgende pagina