Ik wist niet waarom, maar toen hij belde, voelde ik al dat dit diner geen simpel “bijpraten” zou zijn.

Toch ging ik.

Ik trok mijn beste jurk aan – eenvoudig, donkerblauw, netjes gestreken. Niet omdat ik indruk wilde maken, maar omdat ik mezelf met waardigheid wilde presenteren. Ik had geleerd dat waardigheid iets is wat niemand je kan afnemen, tenzij je het zelf opgeeft.

Het restaurant was inderdaad een van de meest elegante van de stad. Hoge plafonds, kristallen glazen, bediening in perfect gestreken uniformen. Toen ik binnenkwam, zag ik meteen Marlène’s ouders, haar zus met haar echtgenoot, en een paar mensen die ik niet kende. Iedereen was al begonnen met eten.

En daar zat ik dan. Met een glas water.

Maar wat niemand aan die tafel wist, was dat ik niet meer dezelfde vrouw was als tien jaar geleden.

Drie jaar geleden had ik mijn laatste schoonmaakbaan opgezegd. Niet omdat ik het niet meer aankon, maar omdat ik iets anders had opgebouwd. Iets stil. Iets van mij.

Tijdens al die jaren in restaurants had ik meer geleerd dan alleen tafels dekken en pannen schrobben. Ik had geleerd hoe keukens draaien. Hoe leveranciers werken. Hoe marges berekend worden. En vooral: wat klanten terug laat komen.

Met mijn spaargeld – en een kleine lening die ik zorgvuldig had terugbetaald – begon ik een kleine cateringdienst vanuit mijn eigen keuken. Geen groot risico. Geen groot bord aan de straat. Alleen kwaliteit en mond-tot-mondreclame.

Vandaag leverde mijn bedrijf aan drie kantoren en twee evenementenlocaties in de stad.

Mijn naam stond niet in neonletters, maar ze stond wel op contracten.

En toevallig… was dit restaurant één van mijn vaste klanten.

Niet rechtstreeks aan tafel natuurlijk. Maar ik leverde hun desserts.

Niemand aan die tafel wist dat.

Lees verder op de volgende pagina