Dus toen Marlène zei: “We serveren geen extra gangen,” glimlachte ik niet omdat ik vernederd was.

Ik glimlachte omdat ik wist wat zij niet wist.

Na ongeveer twintig minuten kreeft, gelach en opzichtig klinkende glazen, kwam de maître naar onze tafel. Een elegante man met zilvergrijs haar die mij onmiddellijk herkende.

Hij keek even verrast, maar professioneel genoeg om niets te laten merken.

“Goedenavond,” zei hij vriendelijk tegen de tafel.

Marlène knikte zelfverzekerd. “Alles is uitstekend.”

Hij glimlachte beleefd en draaide zich toen naar mij.

“Mevrouw Van Dijk, wat een genoegen u hier te zien.”

Er viel een subtiele stilte.

Marlène fronste licht. “U kent haar?”

Hij keek verbaasd. “Natuurlijk. Mevrouw Van Dijk verzorgt onze patisserie voor de weekendmenu’s. De citrustaart en de amandelgebakjes zijn van haar bedrijf.”

Ik zei niets.

Michael keek eindelijk naar me. Echt naar me.

“Wacht… wat?” zei hij zacht.

De maître vervolgde, nog steeds vriendelijk: “Sterker nog, het dessert van vanavond is speciaal door haar samengesteld.”

Marlène’s moeder legde haar vork neer.

Marlène zelf bleef glimlachen, maar haar gezicht was strakker dan voorheen. “Wat… interessant,” zei ze.

Ik nam een kleine slok water.

“Inderdaad,” antwoordde ik kalm.

Een paar minuten later werden de borden afgeruimd. En toen kwamen de desserts. Perfect gepresenteerd. Gouden randjes op het bord. Fijne decoratie van gekarameliseerde sinaasappelschil.

Dezelfde citrustaart die mijn eerste grote bestelling was geweest.

Dezelfde taart die me uit de schulden had geholpen.

De maître plaatste persoonlijk een bord voor mij neer.

“Zoals altijd, complimenten aan de chef,” zei hij met een lichte knipoog.

Marlène keek naar haar stuk taart alsof het plots een wiskundig probleem was geworden.

Michael schraapte zijn keel. “Mam… waarom heb je nooit verteld dat je een bedrijf hebt?”

Ik haalde mijn schouders licht op. “Je hebt het nooit gevraagd.”

Dat was geen verwijt. Alleen een feit.

Hij leek kleiner in zijn stoel dan ik hem ooit had gezien.

Marlène probeerde de controle terug te nemen. “Nou, dat is… leuk voor je,” zei ze. “Maar dit diner was eigenlijk om iets anders te bespreken.”

Daar was het.

Ik vouwde mijn handen op tafel. “Ik luister.”

Michael nam het woord. “We willen een huis kopen. Een groot huis. In een betere buurt. En… we vroegen ons af of je misschien kon helpen. Als investering. Of een lening.”

De puzzelstukjes vielen op hun plaats.

Lees verder op de volgende pagina