Skip to content 
De volgende ochtend zat ik tegenover Dana in een klein café aan de rand van de stad. Het was nog vroeg; de zon hing laag boven de heuvels van Monterey Hills en wierp lange schaduwen over het terras.
Dana roerde in haar koffie en keek me onderzoekend aan.
“Je gaat toch?” vroeg ze.
“Ik moet,” zei ik. “Blijkbaar is mijn aanwezigheid ‘vereist’.”
Ze trok een wenkbrauw op. “Dat is ongebruikelijk. Tenzij hij je iets heeft nagelaten. Of tenzij hij wist dat er weerstand zou komen.”
Ik wist precies wat ze bedoelde. Adrian hield van controle. Zijn moeder nog meer. Als Samuel Whitlock iets had geregeld dat niet in hun voordeel was, dan zou mijn aanwezigheid nodig zijn om het te bekrachtigen.
“Wat denk jij?” vroeg ik.
Dana leunde achterover. “Samuel was altijd anders dan de rest van hen. Misschien wil hij iets rechtzetten.”
Dat woord bleef hangen.
Rechtzetten.
Terug in het notariskantoor voelde de lucht zwaar aan. De houten tafel, de leren stoelen, de dikke mappen op het bureau — alles straalde formele onvermijdelijkheid uit.
Leonard Harris keek de ruimte rond.
“Wij zijn hier bijeen voor de officiële voorlezing van het testament van de heer Samuel Whitlock,” begon hij.
Adrian zuchtte hoorbaar.
“Mijn vader heeft altijd van drama gehouden,” mompelde hij.
Ik reageerde niet. Mijn blik bleef op de notaris gericht.
“Het testament is drie maanden geleden herzien,” vervolgde Harris. “In aanwezigheid van twee getuigen en juridisch vastgelegd volgens de geldende wetgeving.”
Eleanor verschoof licht in haar stoel. “Mijn man was op leeftijd. Hij was beïnvloedbaar.”
De notaris keek haar strak aan. “Mevrouw, er zijn medische verklaringen toegevoegd die bevestigen dat hij volledig wilsbekwaam was.”
Een stilte.
“Goed,” zei Adrian kortaf. “Wat staat erin?”