Skip to content 
Het was stevig en mooi gemaakt.
“Niet slecht,” zei ik.
Hij lachte.
“Een lokale school heeft er vijf besteld.”
Ik draaide me om.
“Besteld?”
Hij knikte.
“Ja. En daarna vroeg een café of we tafels konden maken.”
Langzaam begon ik het te begrijpen.
“Wacht even… verdienen jullie hier geld mee?”
“Een beetje,” zei hij. “Alle opbrengst gaat naar materialen en naar kleine vergoedingen voor de jongeren die meewerken.”
Ik keek opnieuw naar de werkplaats.
“En jij?”
Hij haalde zijn schouders op.
“Ik krijg niets. Nog niet.”
“Maar je werkt hier elke dag.”
Hij knikte.
Toen werd hij serieuzer.
“Eigenlijk wilde ik je iets vertellen… maar ik wist niet hoe.”
“Wat bedoel je?”
Hij haalde een envelop uit zijn tas.
“De mensen die dit centrum runnen willen het uitbreiden.”
Ik opende de envelop.
Binnenin zat een voorstel.
“Ze willen dat ik de werkplaats officieel ga leiden,” zei hij.
Mijn ogen werden groot.
“Serieus?”
Hij knikte.
“Het salaris is niet zo hoog als mijn oude baan… maar het is stabiel.”
Ik keek hem aan.
“Waarom heb je dat niet meteen gezegd?”
Hij glimlachte nerveus.
“Omdat ik eerst zeker wilde zijn dat het zou lukken.”
Ik dacht even na.
Toen vroeg ik: “Ben je hier gelukkig?”
Hij keek om zich heen.
De tieners lachten in de hoek terwijl ze een plank probeerden te meten.