Skip to content 
Hij glimlachte.
“Ja.”
Die ene simpele “ja” zei alles.
Ik haalde diep adem.
“Dan heb ik maar één probleem.”
Hij keek bezorgd.
“Wat?”
Ik wees naar hem.
“Je moet stoppen met tegen me liegen.”
Hij knikte meteen.
“Dat beloof ik.”
Toen pakte ik zijn hand.
“En trouwens…”
“Ja?”
Ik glimlachte.
“Je zult thuis moeten uitleggen waarom papa ineens meubels bouwt in plaats van in een kantoor werkt.”
Hij lachte voor het eerst echt.
“Dat wordt een interessant gesprek.”
Ik keek nog een keer rond in de werkplaats.
Soms verandert het leven op manieren die je nooit had verwacht.
En soms… begint een nieuw hoofdstuk precies op de plek waar je dacht dat alles misging.