Alex stond voor haar, nog steeds gespannen, maar zijn woede had plaatsgemaakt voor iets anders. Onzekerheid.

“Dit gaat te ver,” zei hij. “Je overdrijft.”

“Overdrijf ik?” vroeg Lily rustig.

Ze liep langs hem heen de woonkamer in en ging aan de eettafel zitten. Niet vluchtend. Niet schuilend.

Zittend.

“Ik heb een overzicht gemaakt,” zei ze.

Ze pakte haar laptop en draaide het scherm naar hem toe.

“Hier. De afgelopen twaalf maanden.”

Hij keek, eerst geïrriteerd, toen geconcentreerd.

Grafieken.

Overboekingen.

Uitgaven.

“Dit zijn mijn salarissen,” zei ze. “Hier zie je wat er binnenkwam.”

Ze klikte verder.

“Hier zie je wat er naar jouw moeders rekening ging.”

Nog een klik.

“En hier zie je haar uitgaven.”

Schoonheidsklinieken. Luxe diners. Weekendtrips.

Geen kinderopvang.

Geen gezinskosten.

Geen gezamenlijke spaardoelen.

Alex slikte.

“Ze verdient ook zelf geld,” zei hij zwak.

“Dan kan ze dat uitgeven,” antwoordde Lily. “Maar niet het mijne.”

Er viel een stilte die niet gevuld werd met geschreeuw.

Alleen met realiteit.

“Je had dit eerst met mij moeten bespreken,” zei hij uiteindelijk.

“Ik heb het geprobeerd,” zei Lily zacht. “Vele keren. Je zei dat ik ondankbaar was.”

Hij keek weg.

In de kinderkamer begon Cheryl zacht te bewegen. Lily stond instinctief op, maar de baby viel weer stil.

Alex liet zich op een stoel zakken.

“Dus wat nu?” vroeg hij.

Dat was de eerste eerlijke vraag van de avond.

“Nu,” zei Lily, “gaan we onze financiën als twee volwassenen regelen.”

“Dat deden we al.”

“Nee,” antwoordde ze rustig. “Jij en je moeder deden dat.”

Hij zei niets.

Ze haalde diep adem.

“Mijn salaris blijft op mijn rekening. We openen een gezamenlijke rekening voor vaste lasten. We storten daar allebei een eerlijk percentage op basis van ons inkomen.”

Hij fronste.

“En mama dan?”

“Jouw moeder,” zei Lily nadrukkelijk, “is geen derde partner in ons huwelijk.”

Die zin hing in de lucht.

Lees verder op de volgende pagina