Voor het eerst leek hij echt te luisteren.

Zijn telefoon ging opnieuw.

Hij keek naar het scherm. Zuchtte.

En drukte hem weg.

Lily merkte het meteen.

“Je hoeft haar niet te negeren,” zei ze.

“Ik moet haar uitleggen wat er gebeurt,” antwoordde hij, maar zonder overtuiging.

“Dan leg het haar uit,” zei Lily. “Maar niet alsof ik een probleem ben. Dit is mijn werk. Mijn inkomen. Mijn recht.”

Hij wreef over zijn gezicht.

“Ze zal boos zijn.”

“Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.”

Weer stilte.

Dit keer geen dreigende stilte. Geen explosieve.

Een nadenkende.

Alex keek naar haar alsof hij haar opnieuw zag. Niet als de vrouw die automatisch toegaf. Maar als iemand met grenzen.

“Je bent veranderd,” zei hij.

“Ja,” antwoordde ze. “Ik ben gegroeid.”

Hij stond op en liep naar het raam. Buiten was het donker geworden.

“Dertig procent loonsverhoging?” vroeg hij na een tijdje.

Ze knikte.

“Dat is… indrukwekkend.”

Het klonk bijna oprecht.

“Ik heb er maanden voor gewerkt,” zei ze. “Avonden. Extra projecten. Terwijl ik ook alles hier deed.”

Hij draaide zich naar haar om.

“Ik wist niet dat het je zo dwarszat.”

“Dat is het probleem,” zei ze zacht. “Je wilde het niet weten.”

Cheryl begon opnieuw te huilen, dit keer harder.

Lily liep naar de kinderkamer. Alex bleef even staan en volgde haar toen.

Ze pakte hun dochter op en wiegde haar.

“Rustig maar,” fluisterde ze.

Alex stond naast haar.

“Geef haar eens,” zei hij onverwacht.

Lily aarzelde een fractie van een seconde, maar gaf Cheryl aan hem.

Hij hield haar wat onhandig vast, maar voorzichtig.

“Hey kleintje,” mompelde hij.

De baby kalmeerde langzaam.

Lily keek naar hen en voelde geen overwinning.

Alleen duidelijkheid.

“Dit,” zei ze zacht, “is het gezin. Niet de rekening van je moeder.”

Hij keek naar Cheryl, niet naar Lily.

“Ik dacht dat ik deed wat goed was,” zei hij.

“Voor wie?” vroeg ze.

Hij antwoordde niet.

Na een paar minuten gaf hij Cheryl terug en liep naar de woonkamer. Zijn telefoon lag nog steeds op tafel.

Hij pakte hem op.

Lily bleef in de deuropening staan en luisterde niet bewust, maar ze hoorde genoeg.

“Ja, mam,” zei hij.

Een scherpe stem klonk door de luidspreker, maar te zacht om woorden te onderscheiden.

“Nee,” zei hij dit keer. “Ze heeft niets gestolen.”

Pauze.

Lees verder op de volgende pagina