Ik las verder.

“Er is nog iets,” ging Rachel door. “Ik heb jou als secundaire beheerder laten registreren. Niet omdat ik verwachtte dat je ooit voor hen zou moeten zorgen — hoewel ik hoopte dat, als het nodig was, jij degene zou zijn die hen vasthoudt. Maar omdat ik wist dat jij hun belangen altijd boven alles zou plaatsen.”

Mijn handen begonnen opnieuw te trillen.

Ze had mij gekozen. Niet alleen als vriendin. Niet alleen als moederfiguur in nood. Maar als vertrouwenspersoon voor iets dat ze blijkbaar jarenlang had gedragen.

De envelop bevatte meer dan de brief. Er zat een officieel document bij van een notaris, en contactgegevens van een financieel adviseur.

Op dat moment werd er weer op de deur geklopt.

Mijn man keek me vragend aan toen hij binnenkwam. “Wie was die vrouw?”

“Ze zei dat ze Rachel kende,” antwoordde ik zacht. “Ze bracht dit.”

Ik gaf hem de brief.

Hij las zwijgend, zijn wenkbrauwen steeds hoger optrekkend. Toen hij klaar was, ging hij tegenover me zitten.

“Dit betekent dat de kinderen…?”

“Dat ze een toekomst hebben die we ons misschien niet hadden kunnen voorstellen,” zei ik.

We zwegen even.

Het voelde vreemd — bijna schuldig — om te weten dat er financiële zekerheid was, terwijl de jaren na Rachel’s overlijden zo zwaar waren geweest. Maar tegelijkertijd voelde het als iets dat zij zorgvuldig had voorbereid. Niet uit wantrouwen, maar uit vooruitziendheid.

Die avond, nadat alle zes kinderen in bed lagen, belde ik het nummer dat in de envelop stond.

De adviseur bevestigde alles. Het fonds bestond al jaren. Het was zorgvuldig beheerd en inmiddels aanzienlijk gegroeid. Het was bedoeld voor onderwijs, een eerste woning, of het starten van een eigen onderneming. Toegang zou worden verleend wanneer elk kind 21 werd.

“Mevrouw,” zei hij vriendelijk, “uw vriendin heeft dit met uitzonderlijke zorg opgezet. Ze sprak vaak over u. Ze zei dat, als iemand haar waarden begreep, u het was.”

Toen ik ophing, voelde ik tranen over mijn wangen glijden.

Niet vanwege het geld.

Maar vanwege het vertrouwen.

—

De volgende dagen liep ik rond met het gevoel dat ik een nieuw stuk van Rachel had leren kennen. Een deel dat stil was geweest, maar krachtig.

Ik vroeg me af waarom ze het me nooit had verteld.

Misschien wilde ze niet dat onze vriendschap werd beïnvloed door financiële zaken. Misschien wilde ze niet dat ik haar anders zag. Of misschien — en dat voelde het meest waar — wilde ze simpelweg zeker weten dat, mocht het leven onverwachts toeslaan, haar kinderen beschermd waren zonder dat iemand zich verplicht voelde.

Op zondagmiddag zat ik met de oudste, Emma, aan de keukentafel. Ze was inmiddels zestien — verstandig, opmerkzaam, met dezelfde bedachtzame blik als haar moeder.

“Mis je haar nog elke dag?” vroeg ze plotseling.

Ik glimlachte zacht. “Ja. Maar soms voelt het minder zwaar. Meer… warm.”

Ze knikte. “Ik probeer me haar stem te herinneren. Soms lukt dat niet goed.”

Lees verder op de volgende pagina