Mijn adem stokte.

“Wat bedoel je, papieren?” fluisterde ik.

Lily’s ogen vulden zich met tranen, maar haar stem bleef vastberaden. “Ze zei dat jij had ingestemd met extra medicatie. Dat het ‘beter’ zou zijn. Maar jij tekent altijd alles zelf. Je zegt dat ik dat moet onthouden.”

Dat was waar.

Sinds mijn eerste zwangerschap had ik mezelf aangeleerd om nooit iets te ondertekenen zonder het te lezen. Nooit blind te vertrouwen, hoe vriendelijk een glimlach ook leek.

Mijn hart bonsde, maar ik dwong mezelf helder te denken.

“Lily,” zei ik zacht, “help me rechtop.”

Elke beweging deed pijn, maar adrenaline is een krachtige bondgenoot. In plaats van onder het bed te kruipen, pakte ik mijn telefoon van het nachtkastje.

Ik controleerde meteen mijn patiëntendossier via de ziekenhuisapp die ze me bij opname hadden gegeven.

Er stond een update.

Aanvullende sedatie – goedgekeurd.

Lees verder op de volgende pagina