Skip to content 
Carol haalde haar schouders op. “Ik heb alleen gevraagd of alles volgens planning verloopt. Ze zei dat je extra rust nodig had.”
“Wie zei dat?” vroeg ik.
Carol keek naar Dr. Harris.
De stilte was luid.
Ik voelde geen paniek meer. Alleen helderheid.
“Daniel,” zei ik rustig, “ik wil dat je de hoofdverpleegkundige vraagt hier te komen. Nu.”
Hij aarzelde geen seconde en liep de gang op.
Dr. Harris zette een stap achteruit. “Mevrouw Brooks, er is geen reden tot spanning.”
“Er is alle reden,” zei ik. “Iemand heeft mijn toestemming vervalst.”
Carol’s glimlach werd dun. “Doe niet zo dramatisch. Je bent net bevallen. Je denkt niet helder.”
Die zin.
Diezelfde neerbuigende toon die ik al jaren kende.
Maar ik was niet meer alleen. Ik was moeder van twee kinderen die mij nodig hadden.
Binnen enkele minuten kwam de hoofdverpleegkundige binnen, samen met Daniel.
“Wat is er aan de hand?” vroeg ze.
Ik wees naar het scherm. “Deze toestemming is niet van mij.”
Ze bekeek het dossier aandachtig. Haar wenkbrauwen trokken samen.
“Dit is ongebruikelijk,” zei ze langzaam.
Dr. Harris probeerde tussenbeide te komen. “Het kan een systeemfout zijn.”
“Ons systeem genereert geen handtekeningen,” antwoordde de verpleegkundige koel. “Die worden individueel ingevoerd.”
Daniel keek naar zijn moeder. “Mam… heb jij iets getekend?”
Carol lachte kort. “Natuurlijk niet. Wat suggereer je?”
Maar haar blik week uit.
De hoofdverpleegkundige keek naar Dr. Harris. “We gaan dit intern onderzoeken. Tot die tijd wordt er geen aanvullende medicatie toegediend zonder directe bevestiging van de patiënt.”
Ik voelde mijn schouders iets ontspannen.
Carol stapte naar voren. “Dit is belachelijk. Ze heeft rust nodig.”
“Rust beslis ik zelf,” zei ik.
Daniel stond nu naast mijn bed. Zijn hand vond de mijne.
“Niemand neemt beslissingen zonder mijn vrouw,” zei hij stevig.
Carol’s gezicht verstarde.
“Ik probeer alleen te helpen,” zei ze scherp.
“Door medische toestemming te regelen zonder mij?” vroeg ik.
Ze antwoordde niet.
Later die avond kwam de ziekenhuisdirecteur persoonlijk langs. Het dossier was al gemarkeerd voor beoordeling. Er waren camerabeelden van de administratiebalie.
De volgende ochtend kreeg ik bevestiging: iemand had geprobeerd namens mij toestemming te registreren via een medewerker die dacht dat het een reeds besproken familieverzoek was.
De medewerker was aangesproken. Dr. Harris werd tijdelijk geschorst in afwachting van onderzoek.
En Carol?
Ze werd vriendelijk maar duidelijk verzocht het ziekenhuis niet meer te betreden zonder expliciete toestemming van mij.
Toen ik dat hoorde, voelde ik geen wraak.
Alleen bescherming.