“En ja, ik weet hoe je drankjes inschenkt. Maar ik weet ook hoe je contracten ondertekent.”

Een paar mensen begonnen voorzichtig te klappen.

Niet luid. Maar hoorbaar.

Mijn vader stond roerloos.

Vanessa kwam langzaam naar voren.

“Sierra…” zei ze zacht.

Ik draaide me naar haar.

“Gefeliciteerd met je huwelijk,” zei ik oprecht. “Dat is waarom we hier zijn.”

Ze knikte, zichtbaar emotioneel. “Ik wist het niet,” fluisterde ze.

“Ik weet het,” antwoordde ik.

Dat was de waarheid.

Vanessa was altijd de dochter geweest die paste binnen mijn vaders verwachtingen. Netjes. Strategisch. In lijn met het imago.

Ik was degene die vertrok.

Ik gaf de microfoon terug aan de manager.

“De muziek kan weer aan,” zei ik vriendelijk.

Maar voordat ik van het podium stapte, draaide ik me nog één keer om.

“Papa,” zei ik kalm.

Hij keek op.

“Ik heb nooit gewild dat je trots was op mijn functie. Alleen op mijn karakter.”

Hij zei niets.

Ik liep terug naar mijn stoel. Niet naar tafel 14. Maar naar een vrije stoel dichter bij het midden van de zaal.

Niemand hield me tegen.

De muziek begon weer te spelen, eerst aarzelend, daarna steviger.

Mensen fluisterden. Sommigen keken me met nieuwe ogen aan. Anderen vermeden mijn blik.

Mijn telefoon trilde. Een bericht van mijn CFO: Alles oké? De livestream van de bruiloft wordt intern gedeeld. Trots op je.

Ik glimlachte.

Tien minuten later voelde ik iemand naast me staan.

Mijn vader.

Lees verder op de volgende pagina