De volgende ochtend begroette ik hem met een glimlach die niets prijsgaf. Hij dacht dat hij de touwtjes in handen had. Hij dacht dat ik naïef zou zijn, dat ik mijn mond zou houden en me zou schikken. Maar in werkelijkheid had ik maandenlang stilletjes alles voorbereid.

Ik had een gesprek gepland met een financieel adviseur en een notaris. Alles was precies uitgezocht, zodat elk aandeel, elke rekening en elk bezit exact verdeeld kon worden volgens de wet. En ik had één voordeel dat hij volledig over het hoofd had gezien: ik kende elk detail van zijn financiële wereld, van zijn zakelijke contracten tot zijn persoonlijke uitgaven. Alles wat hij als ‘zijn succes’ zag, was deels dankzij mij opgebouwd.

Die ochtend vroeg hij me nog eens om samen het nieuwe budget door te nemen. “Kijk,” zei hij, “we moeten gewoon eerlijk zijn, fifty-fifty. Dat is alles.”
Ik knikte, alsof ik instemde. “Natuurlijk,” zei ik, terwijl ik zijn vertrouwen opslorpte als een spons. Binnenin voelde ik een mengeling van opwinding en kalmte. Voor het eerst in jaren voelde ik dat ik de regie had.

Lees verder op de volgende pagina