Die avond zette ik de papieren klaar. Elk document dat ik de afgelopen tien jaar had verzameld, uitgezocht en veilig opgeborgen, lag voor ons. Zijn ogen begonnen te glinsteren van onzekerheid toen hij zag wat ik had voorbereid. Maar hij probeerde zijn gebruikelijke arrogantie te behouden. “Wat is dit?” vroeg hij, terwijl hij door de stapel bladeren bladerde.
“Ons nieuwe leven,” zei ik zachtjes. “We gaan alles eerlijk verdelen.”

Hij fronste. “Dit… dit is veel meer dan ik had verwacht.”
Ik glimlachte. “Dat is omdat eerlijkheid soms ongemakkelijk is.”

Het voelde goed om de stilte even te laten dalen. Voor het eerst in tien jaar voelde ik geen schuld, geen angst. Alleen helderheid.

De weken daarna veranderde alles. Hij probeerde zijn oude trucjes, het charmante glimlachen, het minimaliseren van mijn inspanningen. Maar ik had alles vastgelegd: elk document, elke overeenkomst, elke kleine handeling die hij ooit had vergeten. En nu, voor het eerst, voelde hij dat hij geen controle meer had.

Ik besloot ook dat het tijd was voor mezelf. Ik had tien jaar opgeofferd voor een ander, mijn ambities opzijgezet. Maar nu was ik vrij om mijn eigen pad te volgen. Ik schreef me in voor cursussen die ik altijd had uitgesteld, begon weer te schilderen, en plantte een kleine moestuin die ik al jaren wilde. Elk aspect van mijn leven kreeg langzaam kleur terug.

Hij probeerde nog tegen te argumenteren, nog een laatste poging om zijn positie veilig te stellen. Maar ik glimlachte steeds weer. Want voor het eerst zag hij dat zijn woorden, zijn plannen, en zelfs zijn nieuwe appartement voor ‘een andere vrouw’, niet langer mijn angst konden voeden.

Lees verder op de volgende pagina