Skip to content 
Lily liet de telefoon niet los terwijl ze deed wat haar werd gezegd. Ze legde hem op luidspreker, precies zoals de centraliste vroeg, en liep terug naar haar kamer. Haar kleine voeten maakten bijna geen geluid op de vloer. Ze pakte haar dikke gele vest van de stoel en trok het over haar pyjama aan.
“Ik ga nu naar buiten,” fluisterde ze.
“Goed zo, Lily,” zei de centraliste. “Blijf met me praten terwijl je loopt.”
De voordeur ging open met een zacht klikje. De nachtlucht was fris en rook naar nat gras. Dat was anders dan de geur binnen. Binnen had het zwaar geroken. Metaalachtig bijna. Vreemd.
Ze ging op de stoep zitten, precies zoals haar was verteld.
In de verte klonk al een sirene.
Binnen enkele minuten draaide een politieauto de straat in, gevolgd door een brandweerwagen en een ambulance. De zwaailichten kleurden de stille huizen blauw en rood. Buren keken voorzichtig door gordijnen, niet begrijpend waarom er in deze rustige wijk ineens zoveel beweging was.
Agent Mark Jensen stapte als eerste uit. Hij hurkte direct naast Lily.
“Ben jij Lily?” vroeg hij zacht.
Ze knikte.
“Je hebt precies het juiste gedaan,” zei hij. “Blijf even hier bij mij, oké?”
Brandweerlieden liepen ondertussen met meetapparatuur het huis binnen. Eén van hen keek vrijwel meteen op en gaf een kort, dringend handgebaar naar zijn collega’s.
“Verhoogde CO-waarden!” riep hij.