Daarna stapte ik naar beneden – in volle mama-modus – met de baby in de draagdoek, alsof ik net uit een lange nachtwacht kwam. Ik deed alsof ik uitgeput was, met warrig haar, een vlek op mijn shirt en een vermoeide blik.

“Wat is er aan de hand?” vroeg hij met een lichte paniek in zijn stem.

“Hetzelfde als elke avond,” zei ik langzaam. “Ik zorg voor de baby, ik ruim de boel op, ik kook… en ik krijg er niets voor terug.”

Zijn moeder keek verrast. “Maar… we dachten dat je even rust nodig had…”

Ik keek haar recht aan. “Rust? Ik werk 24/7 zonder pauze. Dit is mijn realiteit.”

Toen kwam het geniale deel. Ik overhandigde hem een lijst met taken: de afwas, het schoonmaken van de badkamer, de was, het koken van een gezonde maaltijd én het in bad doen van de baby. Niet een, maar alles tegelijk.

Mijn man keek naar de lijst, zijn ogen werden groot. “Dat kan ik niet allemaal in één keer doen!” stamelde hij.

“Probeer het maar,” zei ik kalm.

En daar begon het chaos-experiment.

Hij probeerde de afwas te doen terwijl zijn moeder de keuken “schoonmaakte”, maar alles werd erger dan voorheen. De baby begon te huilen toen hij probeerde te koken, de vaat stapelde zich op en het leek alsof ze alles tegelijk moesten oplossen zonder enige hulp.

Na twintig minuten riep mijn man: “Waarom is dit zo moeilijk?!”

Lees verder op de volgende pagina