“Bereik is hier slecht,” antwoordde ze meteen.

Te meteen.

Ik knikte langzaam.

“De bank zei dat het lokale filiaal gesloten is,” vervolgde ik. “Ze hebben nieuwe gegevens nodig.”

Ze keek naar haar handen.

“Ja… dat moet ik nog regelen.”

Er viel een stilte.

Ik keek naar de foto’s op de kast.

Nieuwe foto’s.

Geen enkele van Marina.

Mijn maag trok samen.

“Waar zijn Marina’s foto’s?” vroeg ik.

Doña Clara keek op. “O, ik heb ze opgeborgen. Het deed te veel pijn.”

Vijf jaar later?

Ik stond op en liep naar het raam. Buiten stond de nieuwe sedan. Glanzend. Bijna ongebruikt.

“Is die van jou?” vroeg ik, zonder me om te draaien.

Ze aarzelde.

“Ja.”

“Van het pensioen?”

Ze zei niets.

Ik draaide me om.

“Clara,” zei ik zacht, “ik ben niet gekomen om ruzie te maken. Maar ik moet begrijpen.”

Haar schouders zakten een beetje.

“Je hebt altijd gezegd dat het geld voor eten en medicijnen was.”

“Dat was het ook,” zei ze.

“Maar je ziet er niet uit alsof je moeite had om rond te komen.”

Ze keek me nu recht aan.

“En als dat zo is?” vroeg ze.

De vraag verraste me.

“Wat bedoel je?”

“Denk je dat ik het geld heb verspild?” Haar stem werd scherper. “Denk je dat ik geen recht had op iets beters?”

“Ik heb je nooit iets verweten,” zei ik kalm. “Ik heb het gestuurd omdat Marina het wilde.”

Bij het horen van haar naam verstrakte haar gezicht.

“Marina,” herhaalde ze.

Er zat iets in haar toon. Iets dat ik niet eerder had gehoord.

Geen verdriet.

Maar… vermoeidheid.

“Wat bedoel je?” vroeg ik langzaam.

Ze stond op en liep naar een lade. Ze haalde een envelop eruit. Oud. Versleten.

“Dit kwam drie weken voor het ongeluk,” zei ze.

Ze gaf hem aan mij.

Mijn handen begonnen te trillen toen ik het papier eruit haalde.

Het was Marina’s handschrift.

Ik kende elke lijn, elke bocht.

Roberto,

Als je dit leest, betekent het dat ik eindelijk de moed heb gehad om eerlijk te zijn. Ik hou van je, maar ik kan niet blijven leven in een leven dat niet van mij voelt. Ik moet vertrekken. Niet om je te kwetsen, maar om mezelf te vinden.

Ik ga een tijdje naar de kust. Misschien langer.

Vertel mama niets totdat ik het zelf kan.

Lees verder op de volgende pagina