Mijn hart sloeg een slag over. Weken? Dat kon niet. Jordan had net vrijdag haar tas gepakt, zoals altijd. Ik probeerde mijn stem kalm te houden toen ik terug typte:

“Wat bedoel je precies? Ze is vrijdag nog gekomen.”

Het antwoord liet even op zich wachten. Toen kwam het bericht:

“Ze is al drie weken niet hier geweest. Ik heb het geprobeerd stil te houden, maar ik weet niet waar ze is. Ik dacht dat je het misschien wist.”

Mijn handen trilden. Drie weken. Drie hele weken dat ik dacht dat alles normaal was. Dat ze veilig bij haar vriendin was. Maar ze was er nooit geweest.

Ik belde meteen Jordan. Geen antwoord. Ik stuurde berichtjes: geen reactie. Paniek sloeg om zich heen in mijn borst. Ik belde Alyssa’s nummer. Het antwoord was hetzelfde: “Ze is hier niet geweest.”

Ik probeerde diep adem te halen. Nee, geen paniek, ik moest helder denken.

Ik belde Tessa en vroeg of Jordan misschien bij een andere vriendin was geweest. Tessa schudde virtueel met haar hoofd: “Nee, ik weet het niet. Ze is gewoon niet gekomen. Nergens. Ik heb niets van haar gehoord.”

Het voelde als een nachtmerrie die werkelijkheid werd. Waar was mijn dochter? Hoe had ik dit niet gezien?

Ik herinnerde me dat ik vrijdagmorgen haar kamer had gezien. Haar pyjama lag netjes opgevouwen op de stoel. Haar tas was weg. Ik dacht dat ze bij Alyssa was, zoals gewoonlijk. Maar dat was dus niet zo.

Ik belde mijn man op werk. Zijn stem klonk bezorgd maar zakelijk. “We moeten de politie bellen. Drie weken is geen normale verdwijning.”

Binnen het uur stonden we samen bij het politiebureau. De agent luisterde geduldig terwijl ik alles uitlegde: haar normale routine, de recente veranderingen, de telefoongesprekken met Tessa, en de afgelopen drie weken.

“Drie weken is ernstig,” zei hij. “We zullen een onderzoek starten, maar eerst moeten we kijken naar haar sociale contacten, online activiteiten en recente gesprekken.”

Lees verder op de volgende pagina