Mijn vader kon nauwelijks ademhalen. Zijn handen trilden zo hard dat hij zich aan de deurpost vast moest houden. Mijn moeder sloeg een hand voor haar mond en haar ogen vulden zich met tranen, maar het waren geen blije tranen. Het was ongeloof, gemengd met schuld en angst.

“Wat… wat bedoel je?” stamelde mijn vader uiteindelijk, zijn stem bijna een fluistering.

“Leo is jullie kleinzoon,” zei ik rustig, hoewel mijn hart in mijn keel klopte. “Jullie zoon. Jullie bloed loopt door hem heen.”

Mijn moeder zakte op een stoel en sloeg haar handen in haar schoot. “Hoe… hoe kan dit? Waarom… waarom heb je ons dit nooit verteld?”

Ik zuchtte diep. “Omdat ik bang was. Bang dat jullie me zouden wegsturen, bang dat jullie hem zouden afwijzen, net zoals jullie mij die ene dag hebben afgeworpen.”

Leo stond stil naast me, zijn kleine hand in de mijne geklemd. Zijn ogen waren groot en serieus, alsof hij elk woord tot zich nam. Hij was volwassen voor zijn leeftijd, zijn scherpe blik wees op een kind dat al te veel had meegemaakt, ook al was hij nog maar tien.

“Emma,” begon mijn vader met een trillende stem, “we… we wisten niet dat… we hadden geen idee…”

“Dat is juist,” zei ik. “Tien jaar lang wisten jullie het niet. En ik heb hem al die tijd beschermd. Ik heb hem grootgebracht in een huis waar hij liefde kreeg, waar hij veilig was. Niet bij mensen die hem zouden afwijzen.”

Lees verder op de volgende pagina