Skip to content 
Daarna vouwde ik het papier dicht en legde het in een lade.
Niet alles vraagt om een antwoord.
De maanden verstreken.
Het huis voelde anders zonder spanning. Ik veranderde weinig aan de inrichting. Alleen de slaapkamer werd opnieuw geschilderd. Lichter. Frisser.
Ik investeerde een deel van het geld in een opleidingsfonds voor jonge vrouwen die bedrijfskunde wilden studeren maar niet de middelen hadden. Margaret had in haar jeugd moeten vechten voor elke kans.
Het voelde passend.
Op een avond zat ik op het terras, kijkend naar de ondergaande zon boven de bomen van Ladue.
Ik dacht aan de dag van de voorlezing. Aan de blik op Ethans gezicht toen de woorden werden uitgesproken.
Niet omdat hij geld verloor.
Maar omdat hij voor het eerst de consequentie van zijn keuzes zag.
Margaret had geen valstrik gezet om mij te vernederen.
Ze had een uitweg gebouwd.
Voor mij.
Mijn telefoon ging. Een onbekend nummer.
“Met Claire.”
“Mevrouw Bennett,” zei een vrouwelijke stem. “Ik bel namens Caldwell Logistics. De kwartaalcijfers zijn binnen. Wilt u ze persoonlijk doornemen?”
Ik glimlachte.
“Ja,” zei ik. “Plan een afspraak in.”
Toen ik ophing, keek ik nog één keer naar de horizon.
Ik was naar de voorlezing gegaan in de verwachting iets te verliezen.
In plaats daarvan had ik iets gevonden wat ik jaren kwijt was geweest.
Mijn eigen stem.
En deze keer was ik niet van plan die nog eens te laten overstemmen.