…“Nee, ik wist dat ze achter me aan zou komen. Ze denkt dat alles normaal is.”

Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik bleef stokstijf staan, verscholen achter een boom terwijl ik luisterde.

“Wat bedoel je?” vroeg Nate zacht, bijna fluisterend.

“Het is perfect,” zei de vrouw. “Ze denkt dat Caleb veilig bij jou is, en jij… jij speelt gewoon je rol.”

Mijn handen begonnen te trillen. Een gevoel van paniek en verraad overspoelde me. Mijn man leek… anders. Niet de Nate die ik kende, maar iemand die een geheim spel speelde.

Ik hield de babyfoon dicht tegen mijn oor en hoorde hoe Nate sprak over schema’s en scenario’s, alsof hij een toneelstuk repeteerde. Elke stap leek gepland, elke woord zorgvuldig gekozen.

Mijn eerste impuls was om te schreeuwen, maar ik wist dat ik voorzichtig moest zijn. Ik moest bewijs verzamelen.

Lees verder op de volgende pagina