Binnen klonk applaus.

Waarschijnlijk voor de eerste dans.

Mijn eerste impuls was woede. Een brandend gevoel in mijn borst.

Maar daaronder lag iets anders.

Verdriet.

Niet alleen om mama.

Maar om het beeld van papa dat nu scheurde.

“We moeten hem confronteren,” zei mijn broer.

Ik keek naar de brief opnieuw.

Ze had geschreven: Ik heb hem vergeven.

Niet: ontmasker hem.

Niet: straf hem.

Vergeven.

“Niet hier,” zei ik zacht.

“Claire, dit is onze moeder!”

“Ik weet het,” fluisterde ik.

We stonden daar nog een paar seconden in stilte.

Toen vouwde ik de brief zorgvuldig op en stopte hem terug in de envelop.

“We gaan naar binnen,” zei ik.

Mijn broer keek me aan alsof ik gek was.

“Je gaat doen alsof er niets aan de hand is?”

“Nee,” zei ik. “Maar ik ga mama’s laatste wens niet gebruiken als wapen op zijn bruiloft.”

Hij balde zijn vuisten.

Toch volgde hij me.

Binnen draaiden papa en Laura langzaam rond op de dansvloer.

Ze zagen er… gelukkig uit.

Niet schuldig.

Niet triomfantelijk.

Gewoon twee mensen die elkaar vasthielden.

Papa’s ogen ontmoetten de mijne.

Voor een fractie van een seconde zag ik onzekerheid.

Alsof hij wist dat wij meer wisten dan hij had verteld.

Na de dans kwam hij naar ons toe.

“Gaat het?” vroeg hij voorzichtig.

Mijn broer wilde iets zeggen, maar ik legde een hand op zijn arm.

“We moeten praten,” zei ik tegen papa.

Zijn glimlach verdween langzaam.

“Nu?” vroeg hij.

“Na de ceremonie. Privé.”

Hij knikte.

—

Een uur later zaten we in een kleine zijruimte van de zaal. De muziek klonk gedempt door de muren.

Laura zat naast hem. Haar handen gevouwen in haar schoot.

Mijn broer legde de envelop op tafel.

Papa keek ernaar alsof hij een geest zag.

“Waar hebben jullie dat vandaan?” vroeg hij zacht.

“De advocaat van mama,” zei mijn broer.

Papa sloot zijn ogen.

Laura’s ademhaling werd hoorbaar.

“Ik wilde dit nooit op deze manier,” zei papa uiteindelijk.

“Wanneer begon het?” vroeg mijn broer scherp.

Papa keek naar de vloer.

“Het begon met gesprekken,” zei hij. “Toen je moeder ziek werd, was ik bang. Ik voelde me machteloos. Laura begreep dat.”

Lees verder op de volgende pagina